Torres del paine - de "W" (van wind?)

Dag 1: Administracion - Refugio Pehoe (17,5km)

Op zaterdag 19 oktober trekken we met pak en zak richting busstation. Na een paar uurtjes rijden we het nationaal park binnen. Het is bewolkt en het regent lichtjes maar een schitterende regenboog boven een van de vele meren geeft het geheel iets sprookjesachtig. Het sprookje is snel voorbij eens we op pad gaan. We vertrekken vanuit administracion (een stuk onder de fameuze W) en al snel gaat de motregen over in felle regen en sneeuw. De wind raast door het landschap (uiteraard tegenwind ...) en het is moeilijker stappen dan in de Himalaya. We trekken alle laagjes aan en zetten onze zonnebril op om ons te beschermen tegen de striemende regen en sneeuw die als messen in ons gezicht snijdt. Na 5,5u stappen bereiken we kletsnat de eerste kampplaats. Ondertussen ligt er een dik sneeuwtapijt en het is onmogelijk om een geschikte spot voor de tent te vinden.

Na een paar uur slagen we er toch in om de tent op te zetten maar de wind heeft vrij spel en de stokken en het zeil buigen helemaal door. Dus we breken het ding terug af en huren in de refugio een stevige vierseizoenstent. Als die scheurt is het tenminste niet de onze ... De hele nacht wappert de tent naar alle kanten en de wind giert door de spleten. Gelukkig is het lekker warm in de slaapzak.



Dag 2: Lago Grey (22km)

's Morgens ligt er nog steeds sneeuw en het vriest stukken uit de grond. Vandaag doen we het eerste stuk van de W, het linkerbeentje op en af. We laten tent en rugzakken in het kamp en maken er een daguitstap van. Het regent niet meer constant maar het waait nog steeds heel fel en de wolken hangen zo laag dat we amper iets meer kunnen zien dan het pad zelf. Wel jammer want de uitzichten leken wel mooi in de folder ...

Op de mirador vangen we toch een glimp op van de gletsjer, maar het klaart niet echt op. Ook de tweede nacht valt het tentzeil ons aan door de hevige wind. Het lawaai overstemt zelfs het gesnurk van Pepe. We leggen de rugzakken als extra barrière tegen de rand en slapen al bij al redelijk goed.



Dag 3: Refugio Pehoe - Italiano (7,5km)

Vandaag is een chille dag. We moeten maar een relatief klein stukje stappen en de wind is eindelijk wat gaan liggen. In de vroege namiddag komen we aan op de gratis camping ongeveer halverwege de W. De camping ligt beschut tussen de bomen dus we riskeren het om ons eigen tentje op te zetten.

De lage wolken en mist zijn opgetrokken en eindelijk zien we - letterlijk - iets verder dan onze neus lang is. In de namiddag doen we al een klein stukje van de 'Frances vallei', het middenste pad van de W. Pepe wil altijd nog net een stukje verder maar meme voelt de bui al hangen dat er niet veel zal overschieten van de 'rust'dag dus na een uurtje zakken we terug af naar de camping. 's Avonds koelt het opnieuw ferm af en we socializen wat met een handvol andere kampeerders. Onze aanwezigheid duwt de gemiddelde leeftijd wel danig omhoog :-)



Dag 4: Italiano - valle Frances - Los Cuernos (20,5km)

We staan op met een stralend blauwe hemel en uitzicht op besneeuwde bergtoppen. Als bij wonder is het weer helemaal omgeslagen wat ook positief is voor de moraal. Want een week tegen de wind opboksen om geen hol te zien, leek ons toch wat te veel 'patagonische experience'. We laten het kamp achter en trekken de valle Frances in, een stevige klim van 3,5 uur met schitterde uitzichten op gletsjers en op de cuernos. Deze laatste zijn de broertjes van de befaamde 'Torres', een rotsconstructie in verschillende tinten, van heel licht tot donkerzwart. Het pad slingert zich over rotsen, door bos en riviertjes tot we een open stuk bereiken met een fantastische 360 graden view. We picknicken op het uitkijkpunt en meme haalt haar schade in op vlak van foto's. Op de terugweg breken we de tent af en we stappen nog 2 uur door langs een meer tot refugio cuernos.
De camping bestaat uit houten platformen waar je de tent met stenen moet verankeren. Als dat maar goed komt ... 's Avonds eten we voor de verandering eens in de refugio. Het zit er afgeladen vol groepen die ogenschijnlijk nog geen meter gestapt hebben: mooi gewassen en geen spat modder op de kleren. We overwegen heel even een douche maar laten het idee al heel snel varen als we terug in de buitenlucht komen.



Dag 5: Los Cuernos - Chileno - campemento de las Torres (18km)

Vandaag wordt een heel zware dag: ongeveer 8 uur stappen, met rugzak deze keer. En de voorbije dagen beginnen ook wat in de kleren te zitten. Gelukkig is het nog altijd mooi weer: iets bewolkter dan gisteren maar al bij al te doen. Het pad begint makkelijk maar al snel gaat het in stijgende lijn. We beginnen aan het laatste beentje van de W, een kleine 800 meter bergop tot aan de basis van de Torres. De laatste camping ligt op een uurtje van de Torres. We slaan onze tent op en meme valt direct in snooze modus. Pepe heeftog energie over en hij klimt nog een uur verder over de rotsen tot aan de Torres. 's Avonds eten we voor de zoveelste keer 'ramen', een soort noedels met "vleesextract". Gelukkig kunnen we ze doorspoelen met een goeie beker rode wijn die we in de vorige refugio kochten en in onze drinkbus kapten :-)



Dag 6: Base de Torres - Hotel de las Torres (17km)

We zetten onze wekker om 5 uur 's morgens en gewapend met een koplampje klauteren we de rotsen omhoog zodat we de Torres kunnen zien bij zonsopgang. We zijn niet zozeer het sunrise type, maar af en toe doen we al eens een inspanning. En dat mag letterlijk genomen worden, want het traject is behoorlijk lastig. Iets voor half 7 komen we boven aan, net op tijd om de zon te zien opkomen. De Torres kleuren niet zo rood als op vele foto's - fotoshop allicht - maar het schouwspel is wel de moeite. Bovendien is er geen wolkje te bespeuren. We wandelen nog eens tot het bijna rimpelloze meertje en kunnen zelfs een weerspiegeling fotograferen, een nieuwe upside down zowaar! Na een uurtje keren we terug naar het kamp, pakken onze spullen in en beginnen aan de terugweg... in de blakende zon. Four seasons in a week :-)

Perito Moreno: moet er nog ijs zijn?

Op woensdag 16 oktober landen we in El Calafate, een stadje aan het grootste meer van Argentinie, het Lago Argentino. We hadden deze keer een goedkope hostel gevonden via booking.com maar kregen 's morgens een mailtje dat we naar een ander hotel moesten wegens een of ander familiaal probleem. Meme is er niet gerust in en vreest dat we ergens anders zullen moeten dokken maar alles verloopt naar wens... los van de wel erg 'bumpy flight'.

Bekijk de cruise schepen om een idee te
krijgen van de grootte van de gletsjer

We checken in en stappen dan eerst richting dorp om een paar zaken te regelen voor de komende dagen: trip naar de Perito Moreno gletsjer en een busticket naar Chili.We boeken een ticket naar de gletsjer inclusief boottochtje maar skippen de mini trekking op het ijs. De prijzen zijn belachelijk duur in Zuid-Amerika en we moeten dus een paar dingen laten vallen.

Op donderdag 17 oktober rijden we een slordige 90 km naar het nationaal park 'de los glaciares'. Als de gletsjer na de laatste bocht opduikt, is iedereen met verstomming geslagen. Een hoge wand van 60 meter ijs strekt zich kilometers ver uit tussen de bergen. Het natuurwonder is zo indrukwekkend dat er gewoon geen woorden voor zijn. Via trapjes en passerelles kan je de gletsjer vanuit verschillende hoeken en op verschillende hoogtes aanschouwen. Het is nog laagseizoen en we kunnen rustig van het ene paadje naar het andere kuieren zonder al te veel toeristen.

Ook de boottocht is de moeite. We varen tot vlak bij de ijsmuur en zien hoe de diepblauwe kleur van de gletsjer contrasteert met de witte sneeuw op de omringende bergen. Het gevaarte beweegt elke dag zo'n 2 meter en aan de buitenkant brokkelen de stukken ijs met een hels lawaai af. Best te vergelijken met een vuurwerk. Zelfs de kleinste brokjes donderen met luide knallen het water in en zorgen voor grote bellen en golven. Meme trekt bijna heel de kaart op aan foto's en Pepe probeert het krakende geluid van het ijs te vereeuwigen op een filmpje. Zelfs Jimi Hendrix wordt gewist om ruimte vrij te maken en dat wil heel veel zeggen...

Op vrijdag 18 oktober nemen we de bus naar Chili. De rit verloopt vlot, behalve eindeloos oponthoud aan de grens. In puerto natales slaan we proviand in voor onze trekking in Torres del Paine. We doen niet het volledige circuit maar wel de meer bekende 'W', een tocht van 6 dagen. Een week stilte op de blog dus.

Ushuaia - Tussen de pinguins en in musea

Op maandag 14 oktober gaan we met een tour mee naar een pinguïn eiland in het Beagle kanaal. Normaal zijn we niet zo voor georganiseerde tours, maar deze uitstap kan je enkel in groep doen.

We vertrekken om half 3 met de bus voor een rit van anderhalf uur door het patagonische landschap. In estancia harberton, een dorp van niks met een grote boerderij, stappen we in een zodiac die ons naar een eiland verderop vaart. De wind is ijzig, maar het landschap is schitterend. Op het eiland leven 2 soorten pinguins : gentoo en maeghelan pinguin. Maar de gids toont ons een wel zeer grote exemplaren die nog maar een paar dagen geleden gespot werden. Het blijkt een koppel koningspinguins te zijn, een soort die hier normaal niet voorkomt. Men heeft geen idee hoe de beesten er verzeild raakten, en of ze op het eiland zullen blijven om een kolonie te stichten. Toekomstige bezoekers moeten het ons maar weten te vertellen!

Een paar weetjes voor de spreekbeurt van het jaar:

• er bestaan 17 soorten pinguïns (waarvan wij er dus 3 konden zien op het eiland)
• alle pinguïns leggen 2 eieren behalve de konings- en keizerpinguin, die leggen er maar 1
• een pinguïn leeft in het wild gemiddeld 10-15 jaar
• ze eten enkel terwijl ze zwemmen in zee
• in de lente wisselen ze hun veren en kunnen dan niet in het water (en dus ook niet eten)
• ze slapen rechtop met hun kop hangend in hun nek

Nadien bezoeken we nog een klein museum dat vol hangt met skeletten van vogels, pinguins, dolfijnen en zelfs een paar walvissen. Na de koffie stappen we terug op de bus richting Ushuaia. Na tien minuten begint de gids plots de passagiers te tellen. Hij doet dat een paar keer na mekaar - allicht in de hoop zich telkens te hebben vergist, maar jammer maar helaas .. er blijkt er eentje te mankeren. De bus stopt en na een kwartiertje komt een local aangesjeesd in zijn pickup-truck met de verdwaalde Braziliaan. De oude man zat blijkbaar op de baños (zo gaat dat met oude mannen) toen de bus vertrok. Hij krijgt een staande ovatie.

De volgende dag krijgen we de spreekwoordelijke 4 seizoenen in een dag. Het begint zonnig en we denken zelfs aan een picnic aan het kanaal. Na het bezoek aan de oude gevangenis ligt Ushuaia helemaal in de wolken en is de temperatuur al serieus gedaald. We vluchten naar het Yamana museum (de oude inheemse bevolking), en wanneer we buiten komen is het zowaar aan het sneeuwen!

Een paar weetjes over de Yamana voor de 2de spreekbeurt van het jaar:

• er leefden een 3-tal volkeren in de Tierra del fuego
• de Yamana leefden in het zuiden en waren de meest primitieve
• het was een nomaden volk en ze verplaatsten zich om de paar dagen in kano's
• men beschreef ze als "the missing link" van Darwin, iets tussen mens en dier
• ze droegen geen kleren, maar hun vettige huid en de vele vuurtjes (vandaar vuurland) beschermden hen tegen het gure weer (we kunnen het ons eerlijk gezegd niet echt voorstellen...)
• ze leefden voornamelijk van visvangst, zeeleeuwen en pinguins (als toetje aten ze af en toe een paddestoel)
• ze stierven al snel uit tijdens de kolonisatie: de missies wilden hen 'heropvoeden' door ze te voorzien van kleren en hutten. De kleren werden vochtig en de hutten vuil en uiteindelijk stierven de Yamana uit ten gevolge van allerhande ziektes

We trekken nu verder naar El Calafate, een dorpje in de Andes op de grens met Chili. Vandaar plannen we een trekking in Torres del Paine.

Ushuaia - Fin del mundo

Op vrijdag 11 oktober nemen we een binnenlandse vlucht van Buenos Aires naar Ushuaia (spreek uit Oeswaja), de meest zuidelijke stad ter wereld op een spreekwoordelijke boogscheut van de zuidpool. Hier noemen ze het "Fin del mundo". De vlucht op zich is al behoorlijk spannend. We scheren langs de bergtoppen en vlak voor de landing schudt een felle zijwind het vliegtuig naar alle kanten. De zoektocht naar een lodge is niet zo simpel. Onze eerste keus is volzet en de prijzen zijn verdriedubbeld sinds de druk van onze lonely planet. We vinden een kleine hostel aan de rand van de stad en trekken dan al onze laagjes aan om de felle wind te trotseren.

Zaterdag doen we een boottochtje op het Beagle kanaal dat de Atlantische oceaan en de Pacific met elkaar verbindt. Het kanaal vormt ook de grens tss Argentinië en Chili. Het tochtje is echt schitterend. We varen langs zeeleeuwen, pinguïn-achtige vogels en een pittoreske vuurtoren.
We wanen ons echt op de zuidpool met de besneeuwde bergtoppen van ushuaia op de achtergrond en de koude wind die onafgebroken waait. We meren aan op een klein eilandje waar we overblijfselen zien van de oorspronkelijke bevolking, de Yamana. Ze leefden hier tot de kolonisten kwamen in primitieve omstandigheden (zonder kleren !?) van de zee en het weinige dat het land te bieden had. Jammer genoeg stierven ze bijna allemaal uit door .. de griep. Op het einde krijgen we nog een glaasje van het lokale bier: de Beagle.

In de namiddag delen we een taxi met een Koreaans en Boliviaans meisje die we ontmoetten op de boot en trekken de bergen in richting de martial gletsjer. Gierig als we zijn laten we de skiliftjes links liggen (rechts in dit geval) en klimmen we de berg op, klefferend door een pak sneeuw. Het uitzicht op de baai van ushuaia is adembenemend. Jammer genoeg is het padje naar de martial gletsjer nog afgesloten door een dikke laag sneeuw. Het Koreaans meisje versiert een lift terug naar de stad met de bediener van de stoeltjeslift. We wurmen ons in een veel te klein autootje dat bovendien weigert om te starten. De chauffeur laat de auto dan maar gewoon naar beneden bollen en probeert om de minuut de motor te starten. Meme is er niet gerust in. We zijn bijna beneden als het ding dan toch in gang sputtert.

Op zondag trekken we naar het nationaal park van Tierra del Fuego, oftewel Vuurland. Het werd door de kolonisten zo genoemd omwille van de vele vuurtjes van de lokale bevolking. De meeste wandelingen zijn nog gesloten omdat de lente nog maar net begonnen is, maar het is toch de moeite. Het landschap is woest, het waait bijna constant en het regent lichtjes. Maar de app van Pepe voorspelt zon vanaf 2 uur! We zien keiveel vogels - kennen er jammer genoeg niks van- en ook een vosje passeert ons pad. Rond 2u trekt de hemel effectief open en we kuieren nog wat verder langs meertjes en kronkelende paden.

Zo komen we ook langs een actieve beverkolonie. Bevers zijn een echte plaag hier. De kolonisten brachten in de jaren 30-40 een paar tientallen mee om hier een bont industrie te starten. Ondertussen zouden er naar schatting 250.000 exemplaren rondlopen. We zien de ravage die ze hier aanrichten. Een bever-familie kan honderden bomen omver knabbelen en door het aanleggen van hun dammen overstromen hele gebieden en sterven de lokale bomen en planten af.


We sluiten de dag af in een gezellig visrestaurantje.

Buenos Aires, startpunt voor Patagonie

We zijn ondertussen 2 dagen down under, hoogste tijd dus voor een eerste post. De reis begint redelijk stressy als blijkt dat de ring van Mechelen op 8 oktober potdicht zit. De omweg via muizen biedt nauwelijks soelaas en na drie kwartier aanschuiven, besluiten we te voet verder te gaan. We trekken een spurtje en halen net op de valreep de trein.

De vlucht van Brussel naar Atlanta verloopt verder zonder enig incident. In Atlanta worden we aan een uitgebreid interview onderworpen en maken ze vingerafdrukken van elke vinger ?!? En dat voor een transfer van amper 5u. Pepe ergert zich al snel aan de zinloze administratie - what a crazy world. De nachtvlucht naar Buenos Aires is ook niet echt om over naar huis te schrijven: oud vliegtuig, geen flapjes aan de hoofdsteunen, amper eten en geen tv-tjes.

Na een reis van 30 uur landen we op woensdagmorgen 8u30 lokale tijd in Argentinië. Het hotelletje is redelijk aftands: overal trapjes, afbladderende muren, kamer zonder ramen maar wel ideaal gelegen en rustig. We dumpen onze spullen en trekken op verkenning door de stad. We bezoeken Plaza de Mayo. Het museum over 200 jaar onafhankelijkheid is een echte aanrader. Aan de hand van allerlei filmpjes, affiches, kledij en spullen allerhande wordt de bezoeker ondergedompeld in 200 jaar oorlogen, opstanden, dictatuur en meer van dat fraais. We worden toch even stil van de woelige jaren die de doorsnee Argentijn achter de kiezen heeft. Na het museum bezoeken we nog de fregata sarmiento, een fregat dat begin de 20 ste eeuw een 40-tal tochten maakte naar verschillende continenten. Rond de middag zien we amper nog uit onze ogen maar we dwingen onszelf om wakker te blijven.

Op woensdag trekken we naar een reisbureau om wat binnenlandse vluchten of bussen te boeken. Argentinië is het 8ste grootste land ter wereld en de afstanden zijn onmetelijk. In het eerste bureau treffen we een slechtgeluimde matrone die ons een paar geprijsde vluchten wil aansmeren. We bollen 'em en wagen een nieuwe kans in een ander bureau. Daar is het zo mogelijk nog erger. Exact dezelfde vlucht blijkt plots nog eens verdubbeld in prijs. Van marges gesproken. In het derde bureau hebben we meer geluk. We boeken een vlucht naar ushuaia - de meest zuidelijke stad ter wereld - en eentje naar calafate op de grens met Chili. Het zoeken naar een vlucht neemt al snel een halve dag in beslag.

We dwalen nog wat rond door de straten en tegen half 4 gaan we terug naar plaza de mayo voor een optocht van de dwaze moeders. Al 35 jaar lang manifesteren ze wekelijks voor hun kinderen die eind jaren 70 verdwenen tijdens de militaire junta. Nu schieten nog een handvol oudjes over die elke donderdag om half 4 rond het plein lopen terwijl ze hun (wan)hoop uitzingen. De zon schijnt, de liedjes klinken vrolijk maar het geheel heeft iets intriest. De madres de la plaza de mayo sterven stilaan uit. En met hen ook de 30000 jongeren die verdwenen tussen 76 en 83.

Na de optocht proppen we ons in een hete en overvolle metro naar de Palermo wijk, een rijkere middenstandsbuurt vol cafeetjes en restaurants. De wijk ligt er kraaknet bij, iedereen heeft een smartphone en de nieuwste modetrends worden duidelijk gevolgd. Buenos Aires is een vreemde stad, beetje zuid Europees aandoend, een smeltkroes van rassen en culturen, proper en trendy, maar toch met verdoken armoede en zuid Amerikaanse invloeden. Morgenvroeg nemen we het vliegtuig naar ushuaia. Het skiseizoen is er net achter de rug en Pepe is al een uur bezig om een app te zoeken die iets anders voorspelt dan hevige wind, sneeuw en regen ... We zien wel :-)

Bali: onze top en flop

Over het algemeen kunnen we alleen maar positief zijn over Bali en Lombok. Het zijn prachtige eilanden met een zalig klimaat, lekker eten en vriendelijke mensen. Er is veel te beleven met een goed evenwicht tussen cultuur en natuur, strand en vulkanen, actief en passief. Kortom yin en yang ...

Tops:

• Trekking op en rond vulkaan Rinjani op Lombok
• Onderwaterwereld rond Menjangan eiland, Amed en Gili Air
• De serene sfeer bij de offerings en ceremonies in de vele tempels.
• (voor meme) eerste duikervaring

Flops:

• Weinig of onbestaand publiek transport
• Gebrek aan verkeersregels waardoor zelfs straat oversteken gevaarlijk is
• Leuren van verkopers in de buurt van tempels
• (voor pepe) de stress van de blog

Laatste loodjes ...

De laatste dagen beginnen in het teken te staan van de terugkeer naar Belgie. We hebben maandag nog een laatste keer Wayan opgetrommeld om ons nog naar een paar 'zwarte gaten' te rijden. De eerste stop is bij een watertempel in Bedugul. Jammer genoeg is het een beetje bewolkt (wat er wel vaker het geval is) en kan meme niet haar gedroomde foto nemen. Vervolgens rijden we naar Jatiluwih,een stadje in de heuvels met een prachtig uitzicht op eeuwenoude sawa's (rijstvelden). De omgeving is zelfs genomineerd voor Unesco wereld erfgoed. Op de terugweg bezoeken we nog een paar tempels, en stopt Wayan nog eens bij een lokale warung voor een Balinese specialiteit, nl. het 'cycling pig'. Het is ons op dat moment nog niet helemaal duidelijk dat het eigenlijk gaat over het 'suckling pig', een met kruiden volgepropt speenvarken dat, op een stok gespiesd, een paar uur boven een vuurtje gaart. Pepe houdt het toch maar op 'cycling pig' omdat dat wat meer tot de verbeelding spreekt. We hopen alleen dat het niet een paar dagen in onze maag blijft ronddraaien.

Onze laatste dag staat traditiegetrouw in het teken van 'pakjes'. We geven ons over aan de Ubud 'pasar' (markt) en slenteren door de honderden stalletjes. We worden telkens onmiddellijk overspoeld door lokale verkopers. Met de nodige 'bargaining'-skills lukt het ons om af en toe een verkoper te ergeren. Het blijkt nl. dat ze graag een eerste klant hebben 'for good luck'. We maken gretig gebruik van dat bijgeloof en doen een paar goede zaakjes. Na elke deal zegent de verkoper zijn shop met onze geldbriefjes. Het is wel redelijk vermoeiend om voor elke aankoop een half uur te moeten palaveren. We zijn dan ook blij dat we tegen happy hour rond zijn ...

Woensdag om 21.30u lokale tijd nemen we het vliegtuig terug naar Amsterdam. We landen donderdag om 8u en zijn rond de middag weer in ons geliefde Belgie ... Tot binnenkort!

M&P

Fietstocht door de rijstvelden

Om al een beetje in de vlaamse sfeer te komen, spelen we op zondag wielertoerist. Het parcours strekt zich uit over 25 km door het balinese platteland en is met stip de makkelijkste tocht ooit. We worden immers met een busje naar de kam van vulkaan batur gebracht om daarna gewoon met de fiets naar beneden te bollen. Enkel sturen en vooral remmen dus. We zien er wel vreemd uit. Een tiental withuiden met een helm aan die als een slang van mountainbikes door de rijstvelden zoeven. Gelukkig komt hier dagelijks zo een stoet voorbij dus de mensen zijn niet al te verwonderd.



Onderweg staan een paar stops op het programma :

• Bezoek aan koffieplantage, en uiteraard de aanpalende shop
• Bezoek aan een authentiek gezin om te zien hoe ze leven en werken. Waarbij we ons toch even afvragen hoe wij zouden reageren als er elke dag een groep jappen in ons huis zou staan om te zien hoe we wassen en patatten schillen?
• Stop bij de rijstvelden waar de toerist ook es met wat aren mag kloppen (soort open bedrijvendag)

Dit alles keurig afgesloten met een lunchbuffet in het restaurant van de eigenaar van het reisbureau, een aussie in dit geval. Tot zover de local touch...

Maar het tochtje op zich is wel de moeite en de gids geeft op een heel humoristische manier interessante info.

Wist je bijvoorbeeld dat ...

• De jongste zoon in het gezin het huis en de grond krijgt van zodra hij trouwt? In ruil zorgt hij voor mammie en pappie.
• Een derde van het inkomen gaat naar de dagelijkse offerings en ceremonies.
• De duurste koffie ter wereld gemaakt wordt door civetten kaka ? De poezen verorberen de lekkerste bonen en die worden na vertering uit de uitwerpselen gevist . In NY zouden ze 80 dollar vragen voor 1 kop van deze luwak koffie.

• Jongens voor 3 jaar de gevangenis ingaan als ze een meisje zwanger maken en niet willen trouwen? Het wordt zelfs 10 jaar als ze gaan lopen ...
• Er nog elke dag hanengevechten plaatsvinden in de dorpen. De mannen masseren dagelijks de haan tot ongenoegen van hun vrouw. De politie strijkt bij de gevechten een deel van de winst op om een oogje dicht te doen.
• Balinezen niet samen eten? Eten is een moment van privacy. Moeder kookt 1 keer per dag en legt alles in een kast. Iedereen pakt koud eten als ze honger hebben. 2 maal per jaar eet de familie samen als de papa kookt.

pepe gestrikt door spin

• Er megagrote spinnen bestaan die zelfs vogeltjes strikken in hun web?
• Vrouwen al het zware werk moeten doen zoals zakken cement de heuvel op sleuren voor onderhoud aan de tempels. Ze dragen tot 65 kg ?!
• De beelden en pilaren in de tempel versierd zijn met witte en gele doeken. Wit voor goed en geel voor heilig. Toevallig ook de kleuren van het vaticaan?
• Sommige mensen eerst 5 jaar begraven worden en dan terug opgegraven om te cremeren tijdens een massaceremonie
• Bij het huwelijk de 6 voorste tanden gelijk worden gevijld met een mes. Dit ritueel dient om het lichaam te zuiveren van de 6 hoofdzonden. Maar het zou vooral heel pijnlijk zijn, want soms wordt er tot op de zenuw gevijld om een rechte lijn te krijgen. Rechte tanden zonder orthodont en een pak goedkoper !

Tempels, ceremonies en offers ...

Omdat publiek transport in Bali nogal problematisch is (zie vorige posts) besluiten we de rest van de vakantie door te brengen in het gezellige Ubud om van daaruit nog enkele daguitstapjes te doen. En na de ervaring met de scooter en het lezen van een horror-artikel over het 'zelf rijden met een huurwagen' besluiten we vanaf nu over te schakelen op auto-met-chauffeur. Voor de prijs moet je het trouwens niet laten want de chauffeur krijg je er bijna gratis bij.

Zaterdag plannen we een rondrit die volledig in het teken staat van tempels, ceremonies en offers (al is inplannen een beetje overdreven omdat je dit alles om elke straathoek terug kan vinden). Onze vriendelijke chauffeur (Wayan) pikt ons op om 9u en brengt ons eerst naar Bangli. In de plaatstelijke Kehen tempel is er blijkbaar een ceremonie gaande die maar om de 10 jaar plaatsvindt. Het is een beetje onduidelijk waarvoor de ceremonie juist dient, maar volgens Wayan is het zo'n beetje voor alles en iedereen. De tempel is alleszins prachtig versierd en de altaartjes staan vol met kleurrijke 'offerings'. Het zijn soms echte juweeltjes die bijna sprookjesachtig aandoen als peperkoeken huisjes. Overal zijn mensen in hun mooiste pakken aan het bidden terwijl ze besprenkeld worden met 'holy water'. We vallen er als enige toeristen een beetje uit de toon, maar iedereen lacht ons vriendelijk toe.

Vervolgens zetten we koers richting Pura Besakih. Dit tempelcomplex staat aan de voet van de vulkaan Gunung Agung, de heiligste plaats van Bali, en wordt dan ook beschouwd als de 'moedertempel'. Een bezoek blijkt voor menig toerist echter een negatieve ervaring te zijn omdat de lokale bevolking er al te zeer je geld probeert te rollen. Zo vragen zelfverklaarde gidsen belachelijke bedragen om zgn 'verboden' tempels te bezoeken, of proberen ze je binnen te lokken voor een foto om je vervolgens een hoge boete aan te smeren. Zelfs Wayan is er niet echt gerust in en bespreekt tijdens de rit uitvoerig alle mogelijke scenario's die zich kunnen voordoen.

Gelukkig zijn meme en pepe ondertussen al wel een en ander gewoon, en banen we ons met een paar beproefde technieken makkelijk een weg tot het hart van de tempels. Zo helpen een paar woorden Oostvlaams dialect, halsstarrig negeren en stoicijns doof zijn, je al een eind vooruit. Maar vooral het 'groep-hoppen' blijkt andermaal bijzonder efficient. Deze techniek bestaat erin dat je tussen een paar groepen blijft slenteren, en zo stelselmatig mee naar je doel schuift. Op deze manier begrijpt niemand goed tot welke groep je eigenlijk behoort. En als je toch wordt aangesproken kan je je nog altijd voordoen als lid van de andere groep.

We komen zonder kleerscheuren terug bij de auto, en zijn ondertussen wel aan een knabbel toe. Wayan rijdt met ons naar een lokale warung waar we gewoon de dagschotel krijgen. Het eten is bijzonder lekker en lijkt in niets op het toeristen-schotels die we gewend zijn. Echt creatief kan je het kleine resto wel niet noemen, want een menukaart hebben ze niet, en blijkbaar serveren ze sinds mensenheugenis alleen dezelfde dagschotel ...

Na de lunch bollen we verder naar de 'bat-cave'. Deze tempel staat aan een grot en de wanden zitten vol met vleermuizen, die de altaren systematisch onderkakken. Volgens de legende zou de grot doorlopen tot in de Pura Besakih, een paar tientallen km's verderop, en bewoond worden door een gigantische slang die leeft van vleermuizen. De stank die uit de grot walmt, en het aanzicht van de duizende beesten doet ons dit graag geloven. Wij voelen ons niet echt geroepen om de grot ver te verkennen ...


De laatste stop van de dag ligt wat verderop in Klungkung, een oude hoofdstad van Bali. We bezoeken het het zgn. 'Palace of justice'. Het is een mooi pavilioentje dat oude koningen gebruikten om met hun adviseurs te overleggen over allerhande problemen binnen het koninkrijk zoals bvb justitie. De koning werd daarbij klaarblijkelijk geholpen door sprekende schilderingen op het plafond waarop straffen voor allerhande 'misdaden' staan afgebeeld. Een greep uit het aanbod : bij mensen die regelmatig ongepast gas verspreiden (protten dus) in het bijzijn van anderen wordt het rectum uitgetrokken (wie het schoentje past ...), stoute kindjes die niet naar mama en papa luisteren worden in stukken gezaagd, en van macho's die te veel vrouwen versieren worden de edele delen verbrand, ... Na zoveel gruwelijkheid rijden we snel terug naar Ubud, en geven we ons graag over aan een welkom 'happy hour'.

Tirta Gangga: waterpaleis en tempel

Op donderdag laten we de paradijselijke gili-eilanden achter ons en we nemen opnieuw de fast boat naar Bali. Net als de eerste keer zijn we blij als we land zien verschijnen. De kapitein laveert de boot met hoge snelheid tussen de metershoge golven en heel wat passagiers - waaronder meme die nochtans een toeristil heeft genomen - krijgen een bananenkleur.

We rijden direct door naar Tirta Gangga, een klein dorpje in Oost Bali. Na een korte siesta wandelen we naar het waterpaleis, een idyllisch oord waar menig koppel trouwfoto's komt nemen. Waterpartijen, fonteintjes, beelden en bloemen vormen het decor van dit Efteling-park. We chillen op een bankje, nemen een plons in het (ijs)koude water van een van de zwembaden en wachten uiteindelijk de sunset af met een boek.

's Morgens wagen we ons aan de Lempuyang tempel. Deze is de belangrijkste tempel van Oost-Bali en ligt op de top van een heuvel. We moeten ongeveer 700 meter klimmen via 1700 trappen (of meer dan 3x de Romboutstoren op). De tempel maakt verplicht deel uit van de belangrijke rituelen of ceremonies van de Balinezen. Ze moeten dan immers voor elke windrichting een specifieke tempel bezoeken die gewijd is aan een bepaalde god en gekenmerkt wordt door een kleur (wit, rood, geel of zwart). Het ritueel wordt altijd afgesloten met een bezoek aan de centraal gelegen moedertempel in Besakih. Ook voor de tussenwindrichtingen zijn er tempels, dus wie veel tijd heeft, kan per gebeurtenis (bv een crematie) 9 tempels bezoeken.

Het weer is bewolkt maar wel warm en plakkerig. Onderweg worden we op sleeptouw genomen door een Balinese familie die komt bidden voor goed geluk. Het complex van Lempuyang bestaat uit meerdere tempels die allemaal in witte steen zijn opgetrokken.
Na ongeveer 2u klimmen door een tropisch woud bereiken we de top waar we al onmiddellijk een crematieceremonie kunnen meemaken. Bij het overlijden wordt het lichaam gecremeerd en in zee of in de rivier uitgestrooid.

Na 12 dagen volgt dan de tweede ceremonie waarbij de familie gaat bidden in verschillende tempels. Een essentieel onderdeel is het heilige water dat men bij de start van de crematie gaat halen in de zee om op die manier de voorouders deel te laten uitmaken van de ceremonie. Dat water wordt vervolgens in de verschillende tempels gewijd en uiteindelijk meegenomen naar de familietempel waar het gebruikt wordt bij de dagelijkse offerings. Al kregen we her en der wel varianten van de ceremonie te horen.



In de namiddag tuffen we in een keer door naar Ubud. Pepe laat verschillende keren vallen dat hij toch wel een "massaas" zou kunnen verdragen na het vele trappenlopen. Meme vindt dat een strak plan en dus sluiten we de dag af met een Balineze massage al kiezen we deze keer wel voor de soft versie.